• O rasie:

• Ch.pl. APOLLO Ukojenie:

POCHODZENIE - Belgia
Wzorzec FCI, uznany przez ACE
DATA PUBLIKACJI WZORCA - 13 marca 2001r.
UŻYTKOWOŚĆ - z pochodzenia pies pasterski, obecnie głównie użytkowany jako obronny, stróżujący, do poszukiwań osób zaginionych a także jako pies rodzinny i sportowy.

Ogólny wygląd

Owczarek Belgijski jest psem średniego wzrostu, harmonijnym w proporcjach, inteligentnym, krzepkim, przywykłym do przebywania na świeżym powietrzu, odpornym na zmiany pory roku i zmiany warunków belgijskiego klimatu. Dzięki harmonijnej budowie i dumnie noszonej głowie, owczarek belgijski wywołuje wrażenie elegancji i siły, co odziedziczył po starannie selekcjonowanych psach pracujących. Prócz swej wrodzonej zdolności pilnowania stada jest też wyjątkowym stróżem domu i obejścia. W razie potrzeby potrafi bez wahania i z determinacją bronić swojego pana. Jest czujny i baczny; jego żywe i dociekliwe spojrzenie znamionuje inteligencję. Podczas oceny w pozycji statycznej, owczarek belgijski powinien się znajdować w swoich pozycjach naturalnych, bez kontaktu fizycznego z przewodnikiem.
Ważne proporcje: Owczarek Belgijski jest wpisany w kwadrat. Pierś sięga aż do poziomu łokci. Długość kufy jest równa lub nieco większa od długości mózgoczaszki.
Zachowanie / charakter: Owczarek Belgijski to pies czujny i aktywny, pełen energii i zawsze gotowy do działania. Jest nie tylko doskonałym stróżem stada, ale sprawdza się świetnie jako pies pilnujący obejścia. W razie potrzeby, bez wahania staje się upartym i gorliwym obrońcą właściciela. Łączy w sobie cechy psa pasterskiego, pilnującego, obronnego i użytkowego. Jego żywy temperament, czujność i pewność siebie, bez żadnej lękliwości czy agresywności, powinny być widoczne w postawie ciała oraz dumnym wyrazie i w uważnych, błyskotliwych oczach. Podczas oceny należy zwracać uwagę na spokój i "śmiałość".
Głowa: Noszona wysoko, długa bez przesady, prostolinijna, dobrze rzeźbiona i sucha. Mózgoczaszka i kufa powinny być mniej więcej tej samej długości, co najwyżej z bardzo nieznaczną przewagą długości kufy, co daje wrażenie dobrze dopracowanej całości.
Mózgoczaszka: Średniej szerokości, proporcjonalna do długości głowy, widziana z przodu raczej płaska niż zaokrąglona, ze słabo zaznaczoną bruzdą czołową; widziana z profilu górna linia czoła jest równoległa do górnej linii kufy; grzebień potyliczny słabo rozwinięty, łuki czołowe i potyliczne mało wydatne.
Stop: Umiarkowany.
Koniec nosa: Czarny.
Kufa: Średniej długości, dobrze rzeźbiona pod oczami, zwężająca się stopniowo w kierunku nosa, w kształcie wydłużonego klina. Górna linia kufy jest prosta, widziana z profilu jest równoległa do linii czoła. Pysk jest dobrze rozcięty, co można stwierdzić, gdy pysk jest otwarty; kąciki warg sięgają daleko do tyłu, szczęki są dobrze rozwarte.
Wargi: Cienkie, dobrze napięte i mocno pigmentowane.
Szczęki / zęby: Zęby mocne, regularnie rozmieszane, białe, mocno osadzone w dobrze rozwiniętych kościach szczęki. Zgryz nożycowy. Zgryz kleszczowy (cęgowy), który jest preferowany przez pasterzy i poganiaczy bydła, jest dozwolony. Uzębienie kompletne, zgodne ze wzorcem zębowym. Brak dwóch przedtrzonowców P1 jest tolerowany a trzonowców M3 nie brany pod uwagę.
Policzki: Gładkie, bardzo płaskie, lecz równocześnie muskularne.
Oczy: Średniej wielkości, ani nie wypukłe, ani głęboko osadzone, o lekko migdałowatym kształcie, brązowe w kolorze, preferowane ciemne. Krawędzie powiek są czarne. Spojrzenie szczere, ożywione, inteligentne i badawcze.
Uszy: Raczej małe, wysoko osadzone, wyraźnie trójkątne, małżowiny dobrze zaokrąglone, spiczaste na końcach, sztywne, noszone prosto i pionowo, gdy pies ma wzmożoną uwagę.
Szyja: Smukła, lekko wydłużona, wznosząca się, dobrze umięśniona, rozszerzająca się stopniowo w kierunku łopatek, bez podgardla; kark lekko łukowaty.
Tułów: Silny, lecz nie ciężki. Jego długość mierzona od wyrostka barkowego do guza kulszowego jest w przybliżeniu równa wysokości psa w kłębie.
Linia górna: Linia pleców i lędźwi jest prosta.
Kłąb: Zaakcentowany.
Grzbiet: Mocny, krótki, dobrze umięśniony.
Lędźwie: Mocne, krótkie, wystarczająco szerokie, dobrze umięśnione.
Zad: Dobrze umięśniony; bardzo lekko spadzisty, wystarczająco szeroki, ale bez przesady.
Klatka piersiowa: Niezbyt szeroka, ale za to głęboka. Żebra są w swej górnej części łukowate. Klatka piersiowa widziana z przodu jest mało szeroka, ale nie jest wąska.
Linia dolna: Zaczyna się od spodu klatki piersiowej i podnosi lekko tworząc harmonijną krzywą w kierunku brzucha, który nie jest ani obwisły ani zbytnio podkasany, ale lekko wcięty i średnio rozwinięty.
Ogon: Dobrze osadzony, mocny u podstawy, średniej długości, sięgający co najmniej do stawu skokowego; w spoczynku opuszczony do stawu skokowego z końcem nieznacznie wygiętym do tyłu; w akcji ogon jest noszony wyżej, ale powyżej linii poziomej; ogon jest wtedy bardziej wygięty, ale nigdy nie może przypominać haka ani być skręcony w bok.

Kończyny przednie

Widziane razem: Mocne kości, ale nie ciężkie; o suchym i mocnym umięśnieniu; pionowe z każdej strony i widziane z przodu idealnie równoległe.
Barki: Łopatka długa i ukośna, dobrze osadzona, tworząca z kością ramieniową wystarczający kąt, idealnie wynosząc 110 - 115°.
Ramiona: Długie i wystarczająco ukośne.
Łokcie: Związane, ani odstające ani ściśnięte.
Przedramiona: Długie i proste.
Nadgarstki: Bardzo mocne i wyraźne.
Śródręcza: Mocne i krótkie, na tyle na ile to możliwe prostopadłe do ziemi i tylko nieznacznie odchylone do tyłu.
Łapy: Okrągłe, łapy kota; palce łukowato wygięte i zwarte; poduszki grube i elastyczne, paznokcie ciemne i gróbe.

Kończyny tylne

Widziane razem: Mocne, ale nie ciężkie; z profilu są pionowe a widziane z tyłu idealnie równoległe; średniej długości, szerokie i mocno umięśnione.
Kolana: Położone mniej więcej w linii pionowej przechodzącej przez biodro; kątowanie kolan normalne.
Uda: Średniej długości, szerokie i umięśnione.
Stawy skokowe: Blisko ziemi, szerokie i umięśnione, średnio kątowane.
Śródstopia: Mocne, i krótkie, wilcze pazury nie są pożądane.
Stopy: Mogą być lekko owalne; palce łukowato wygięte i zwarte; poduszki grube i elastyczne, paznokcie ciemne i grube.
Chody: Chód żywy i swobodny, kryjący, jakby pies poruszał się bez najmniejszego wysiłku. Owczarek Belgijski jest stale w ruchu i sprawia wrażenie niezmordowanego. Jego bujny temperament skłania go do ruchu raczej po okręgach niż liniach prostych. Ruch żywy i swobodny w każdym sposobie poruszania; owczarek belgijski jest dobry w galopie, ale najczęściej używanym sposobem poruszania jest kłus. Kończyny poruszają się równolegle do płaszczyzny środkowej ciała. Przy dużej prędkości nogi zbliżają się do płaszczyzny środkowej; w kłusie amplituda jest średnia. Ruch jest regularny i swobodny, z dobrym wykrokiem nóg tylnych, górna linia pozostaje napięta, bez zbyt wysokiego podnoszenia przednich kończyn. bez przerwy w ruchu, owczarek belgijski wydaje się nigdy nie męczyć; jego krok jest szybki, elastyczny i żywy. Jest zdolny do nagłej zmiany kierunku przy dużej prędkości; dzięki swojemu żywiołowemu temperamentowi i potrzebie pilnowania i obrony, ma wyraźną tendencję do poruszania się po okręgu.

Szata i odmiany

Sierść: Mająca u Owczarków Belgijskich różną długość, różny wygląd i kolor, stała się kryterium, według którego wyróżniamy cztery ich odmiany: Groenendael, Tervueren, Malinois i Laekenois. Te cztery odmiany są sędziowane osobno, jak cztery odrębne rasy.
Rodzaj włosa: We wszystkich czterech odmianach sierść musi być gęsta, zwarta, o dobrej strukturze tworząca razem z podszerstkiem doskonałą ochronę.
Odmiany długowłose: Włos krótki na głowie, zewnętrznej stronie uszu i dolnej części kończyn, prócz części górnej od łokcia do nadgarstka porośniętej długim włosem tworzącym pióra. Na pozostałych częściach ciała włos jest długi, dłuższy i bardziej obfity na szyi i piersi, gdzie tworzy kołnierz i kryzę. Wnętrze ucha chronione jest przez kępki włosów. Włosy rosnące u podstawy uszu tworzą obramowanie głowy. Uda pokryte są bardzo długim i gęstym włosem, który tworzy tzw. portki.
Ogon: okrywają bujnie włosy tworząc pędzel (pióropusz). Groenendael i Tervueren są długowłose.
Odmiana Krótkowłosa: Włos bardzo krótki na głowie, zewnętrznej stronie uszu i dolnej partii kończyn. Krótki na pozostałych partiach ciała, obfitszy na ogonie i wokół szyi, gdzie tworzy niewielką kryzę od podstawy uszu w kierunku gardła. Z kolei na tyłach ud włos jest nieco dłuższy, podobnie jak na ogonie (ale nie tworzy pióropusza). Odmiana krótkowłosa to Malinois.
Odmiana szorstkowłosa: To co przede wszystkim charakteryzuje tę odmianę to włos twardy i szorstki, sprawiający wrażenie rozczochranego. Długość włosa na wszystkich partiach ciała jednakowa - dokładnie ok. 6cm. Włos jest krótszy na kufie i z przodu kończyn. Włosy wokół oczu i okalające pysk nie mogą być przesadnie długie by nie maskowały kształtu głowy. Obowiązkowe jest jednak dobre i efektowne owłosienie kufy. Ogon nie powinien tworzyć pióra. Odmianą szorstkowłosą jest Laekenois

Kolory

Maska: U Tervuerena i Malinois maska musi być wyraźna i obejmować górną i dolną wargę, kąciki ust oraz powieki, tworzącą w ten sposób jednolicie czarną strefę. Wymagane jest minimum 6 punktów pigmentowanych na czarno: oboje uszu, obie powieki górne oraz górna i dolna warga.
Czarny nalot: U Tervuerena i Malinois, nalot oznacza, że włosy mają czarne końce, co zacienia kolor podstawowy. Ta czerń jest w każdym przypadku jak „osmolenie” i nie może tworzyć ani dużych czarnych powierzchni ani prążków. U Laekenois nalot ten jest wyrażony bardziej dyskretnie.
Groenendael: Wyłącznie jednolita czerń.
Tervueren: Wyłącznie płowy z czarnym nalotem lub szary z czarnym nalotem , zawsze z czarną maską ; jednakże kolor płowy z czarnym nalotem pozostaje kolorem preferowanym. Płowy powinien być w ciepłym odcieniu, ani zbyt jasny, ani wyblakły. Każdy pies, którego kolor jest inny niż płowy z czarnym nalotem lub nie ma wymaganej intensywności, nie może być uznany jako osobnik elitarny (zgodnie z regulaminem związku belgijskiego).
Malinois: Wyłącznie płowy z czarnym nalotem i czarną maską.
Laekenois: Wyłącznie płowy ze śladowym czarnym nalotem, głównie na kufie i ogonie.

U wszystkich odmian dopuszcza się nieco białego na piersi i na palcach.

Wysokość, ciężar i wymiary

Wysokość w kłębie: Wymagana wysokość wynosi średnio: *62 cm dla psów; *58 cm dla suk. Tolerowane odchylenia: 2 cm w dół lub 4 cm w górę.
Waga: * psy średnio 25 - 30 kg; * suki średnio 20 - 25 kg.
Wymiary: Średnie normalne wymiary u samca Owczarka Belgijskiego o wysokości 62 cm w kłębie:
 *długość tułowia (od wyrostka barkowego do guza kulszowego) : 62 cm.
* długość głowy : 25 cm
* długość kufy : 12,5 a 13 cm

Wady

Każde odstępstwo od wzorca należy uważać za wadę, która powinna wpływać na ocenę w stopniu zależnym od jej nasilenia.
Wygląd ogólny: wygląd ogólny : ociężałość, brak elegancji; pies zbyt lekki, zbyt słaby; zbyt podłużny, nie dający się wpisać w kwadrat.
Głowa: ciężka, zbyt mocna, brak równoległości linii kufy i mózgoczaszki, niewystarczająco rzeźbiona lub sucha ; front zbyt zaokrąglony ; stop niewyraźny lub zbyt zaznaczony ; kufa zbyt krótka lub zbyt wąska ; kufa zakrzywiona; łuki brwiowe lub policzkowe zbyt wydatne. Nos, wargi, brzegi powiek – ślady depigmentacji.
Uzębienie: siekacze źle ustawione. Poważna wada : brak siekacza, brak jednego przedtrzonowca P3 lub P2, brak trzech przedtrzonowców P1.
Oczy: jasne, okrągłe.
Uszy: duże, długie, zbyt szerokie u nasady, nisko osadzone, zbieżne lub rozbieżne.
Szyja: cienka, krótka; krótka lub pofałdowana.
Tułów: zbyt wydłużony ; zbyt szeroka klatka piersiowa (cylindryczna).
Kłąb: niewyraźny, niski.
Linia górna: plecy i/lub lędźwie zbyt długie, słabe, zapadnięte lub wypukłe.
Zad: zbyt stromy lub podniesiony.
Linia dolna: zbyt lub za mało opadająca, za duży brzuch.
Ogon: osadzony zbyt nisko, noszony zbyt wysoko, tworzący obwarzanek, zakręcony.
Kończyny : kościec zbyt lekki lub zbyt ciężki ; złe ustawienie z profilu (Np. śródstopia zbyt ukośne, słabe nadgarstki), z przodu (Np. nogi iksowate lub kabłąkowate, łokcie odstające, etc.) lub z tyłu (Np. tylne kończyny zbyt blisko siebie, beczkowate, stawy skokowe otwarte lub zamknięte, etc.) ; zbyt małe lub zbyt duże ukątowanie.
Stopy: otwarte.
Chody: ruch ściśnięty, wykrok zbyt krótki, zbyt mało impulsywny, złe przenoszenie przez plecy, chody podrygujące.
Sierść: u każdej odmiany - brak podszerstka.
* Groenendael i Tervueren: sierść wełnista, kręcona lub pofalowana; niewystarczająco długa.
* Malinois: włos półdługi tam gdzie powinien być krótki; sierść szorstka; włos twardy rozsiany pomiędzy krótkim; włos falisty.
* Laekenois: włos zbyt długi, jedwabny, falisty, kędzierzawy lub krótki; kępki cienkich włosów, rozsiane w postaci kosmyków we włosach szorstkich; nadmiar długiej sierści dookoła oczu lub porastającej dolne krańce głowy; krzaczasty ogon.
Kolor: dla wszystkich odmian : biała plama na piersi tworząca plastron (gors) ; biały kolor na stopach wychodzący poza palce.
* Groenendael: rude refleksy na czarnej sierści; szare portki.
* Tervueren : szary.
* Tervueren i Malinois: pręgowany; odcienie niewystarczająco ciepłe; zbyt mało lub zbyt dużo czarnego nalotu, który tworzy czarne powierzchnie, niewystarczająca maska.
* Tervueren, Malinois i Laekenois: płowy zbyt jasny; kolor podstawowy za mało intensywny, wyblakły – tzw. „sprany” jest uważany za wadę poważną.
Charakter: osobniki nie pewne siebie, zbyt nerwowe.

Wady eliminujące

Charakter: osobniki agresywne lub lękliwe.
Wygląd ogólny: brak typu rasy.
Uzębienie: tyłozgryz, przodozgryz, nawet bez utraty kontaktu (zgryz odwrócony) : zgryz krzyżowy brak kła C1, brak jednego łamacza górnego PM4 lub dolnego M1, brak jednego trzonowca (1M1 lub 1M2, za wyjątkiem M3), jednego przedtrzonowca PM3 oraz jednego innego zęba, lub łącznie trzech zębów (za wyjątkiem przedtrzonowców P1) lub więcej.
Nos, wargi, brzegi powiek: silna depigmentacja.
Uszy: opadające lub załamane.
Ogon: brak lub skrócony od urodzenia lub w wyniku amputacji ; noszony za wysoko i w formie zakręconego obwarzanka.
Sierść: brak podszerstka.
Kolor: wszystkie kolory, które nie odpowiadają opisanym odmianom ; zbyt rozciągnięte na piersi białe znaczenia, szczególnie jeśli sięgają kryzy; białe znaczenia na nogach, sięgające dalej niż do połowy śródstopia lub tworzące „skarpetki” ; białe znaczenia w innych miejscach niż palce i pierś ; brak maski, w tym również jaśniejsza kufa niż reszta szaty u Tervuerena i Malinois.
Wzrost: poza limitem

Pies powinien posiadać oba normalnie rozwinięte jądra opuszczone do moszny.

Krzyżowanie między odmianami: zabronione, z wyjątkiem szczególnych przypadków, za zgodą narodowych komisji hodowlanych.

Owczarek Belgijski jest to pies elegancji i zarazem odporny. Powinien mieć mocny kościec, doskonałe umięśnienie, nie może być w żadnym przypadku ociężały.

Głowa: Kształt głowy ma podkreślać elegancję tych psów, która nie jest absolutnie żadnym kompromisem z ich "wiejskością". Głowa nie może być kępa, nieforemna, jak również nie może być zbyt wątła. Zgodnie ze wzorcem ma być "dobrze rzeźbiona". Spróbujmy wytłumaczyć co należy rozumieć pod tym pojęciem.
Łuki jarzmowe nie powinny być u Tervuerena zbytnio wystające, gdyż nie jest to pies o bardzo silnych szczękach jak rasy bojowe (łuki jarzmowe służą do dobrego przymocowania mięśni łączących szczękę z czaszką; im bardziej wystające łuki jarzmowe, tym bardziej umięśniona i mocniejsza szczęka). Mało wydatne łuki jarzmowe sprawiają, że głowa nie jest zbyt szeroka, szczęki są szczupłe i o odpowiedniej mocy a policzki są płaskie. To wszystko składa się na prawidłową rzeźbę głowy.
Mózgoczaszka powinna być średniej długości, to znaczy jej długość powinna być mniej więcej równa połowie długości głowy, przy czym nigdy nie może przewyższać długości kufy. Ma być z przodu bardziej płaska niż zaokrąglona. Jednak lekkie zaokrąglenie jest dopuszczalne. Stop nie powinien być zbyt wyraźny, ale też nie powinien być zaznaczony zbyt słabo. Mniejszym błędem jest stop trochę słabiej zaznaczony niż stop bardzo wyraźny, jednak całkowity brak stopu (jak u Chartów) jest niedopuszczalny.
Oglądając psa z profilu, przedłużenia linii kufy i mózgoczaszki nie powinny się nigdy krzyżować. Lekkie zakrzywienie na końcu kufy, częste u osobników o długich kufach, jest wybaczalne. Zdarza się, że linia mózgoczaszki jest nieco pochylona do tyłu. Normalnie, wypukłość potyliczna jest mocno wygięta do tyłu, co doskonale widać z profilu, kiedy pies położy po sobie uszy. Jeśli jednak cała mózgoczaszka jest pochylona do tyłu, jest to wadą, mniej lub bardziej poważna w zależności od stopnia odchylenia. Poważną wadą jest głowa o wklęsłym profilu lub o wypukłej mózgoczaszce, z mocno zaznaczonym stopem.
Wszystkie defekty należy oceniać w zależności od ich nasilenia, pamiętając, że głowa musi zachować swoją elegancję i szlachetny wyraz. Wzorzec wymaga oczywiście dobrej pigmentacji nosa, powiek i warg.
Zgryz: Idealnym zgryzem jest zgryz nożycowy, ale zgryz cęgowy, preferowany przez owczarzy, jest tolerowany. Owczarek, kiedy prowadzi stado, jest stróżem, zgryz cęgowy, przy którym siekacze górne nie ześlizgują się na dolne, pozwala "szczypać" owce nie wyrywając wełny. Użytkowość Owczarków Belgijskich stawiana jest na pierwszym miejscu, jednak wzorzec preferuje zgryz nożycowy, jako ten bardziej różniący się od przodozgryzu, który jest poważnym błędem.
Oczy: Mają być średniej wielkości, w kształcie migdałowym, ciemne, o charakterystycznym dla tej rasy spojrzeniu.
Uszy: Uszy zgodnie ze wzorcem powinny być trójkątne, przy czym nie mogą to być trójkąty równoboczne, nie powinny być także zbyt długie, zbyt duże. Powinny być osadzone wysoko, przy napiętej uwadze trzymane pionowo, blisko siebie, nie mogą jednak nigdy się dotykać ( nie dotyczy to szczeniąt, u których uszy nie są jeszcze w ostatecznym położeniu).
Szyja: Aby ładna głowa była doskonale położona, potrzeba ładnej szyi. Pies z uszami na ramionach nie będzie posiadał niezbędnej elegancji. Szyja elegancka nie oznacza czyi prostolinijnej a wręcz przeciwnie, lekko łukowatą.
Kończyny: Owczarek Belgijski to pies stworzony do życia na wolnym powietrzu, nie obawiający się niepogody i ciężkiej pracy. Powinien cały być solidnie zbudowany, ale za razem ma to być pies szybki, zwinny, dynamiczny, ekonomiczny w ruchach. Musi mieć zatem mocne, umięśnione, prawidłowo ustawione kończyny.
Kończyny przednie: We wzorcu podane jest, że zarówno łopatki jak i ramiona powinny być długie. Z obserwacji wynika, że przy harmonijnej budowie łopatka i ramię są mniej więcej podobnej długości, co wraz z głęboką klatką piersiową i dobrze przylegającymi łopatkami daje odpowiedni kąt między łopatką a ramieniem (110 - 115°). Przedramię jest tylko trochę dłuższe od ramienia. Co oznacza określenie „kąt wystarczający”? Stwierdzono, że pies, u którego kąt łopatkowy ramienny wynosi 90°, ma Bardzo wydajny chód. Gdy kąt ten wynosi 130°, łopatka tworzy z linią poziomą kąt 65° a przedramię jest proste ze słabo pochyloną łopatką. Wzorzec natomiast wymaga łopatki ukośnej. Z anatomicznego punktu widzenia, łopatka powinna być ustawiona pod kątek 50 - 55° do linii poziomej. Kąt ustawienia ramienia w stosunku do poziomu jest nieco większy. Można stwierdzić, że kąt między łopatką ramieniem równy 110°, daje idealne ustawienie przedramienia dla owczarka belgijskiego, rasy, u której nigdy nie był i nie jest kładziony nacisk na kątowanie. A zatem łopatka i ramię są ustawione pod podobnym kątem do poziomu – 50-55°. Aby Przedramiona były dobrze kątowane a klatka piersiowa wystarczająco głęboka, łopatka i ramię muszą być jednakowej i wystarczającej długości. Śródręcza muszą być mocne i krótkie, co jest typowe dla rasy. Łapy są okrągłe, o wysklepionych, zwartych palcach, z elastycznymi, czarnymi poduszeczkami. Najlepiej, jeśli kończyny ustawione są prostopadle do ziemi, co oznacza, że śródręcze jest dokładnie przedłużeniem przedramienia. Jest to anatomia typowa dla Owczarka Belgijskiego, gdyż u wielu innych ras śródręcza mają nieco pochylone. Często jednak pochylone śródręcza wiąże się z ich słabością.
Klatka piersiowa, tułów: Określenie "silny, lecz nie ciężki" jest dobrym określeniem,. Budowa ma być mocna, ale pies musi zachować zwinność i lekkość ruchów. Długość grzbietu powinna być taka sama, jak wysokość w kłębie (idealny owczarek Belgijski powinien być wpisany w kwadrat) przy czym dopuszcza się lekkie wydłużenie grzbietu u suk z racji na ich rolę matek. Ważne, aby zachowane były "znamiona płci". Tułów samca musi być dostatecznie silny, tworząc wraz z głową harmonijną całość. Musi uzewnętrzniać swoją męskość, podczas gdy samica powinna zachować cechy żeńskie - być nieco lżejsza, drobniejsza, bardziej wydłużona.
Pierś u Owczarka Belgijskiego nie może być zbyt wąska ani zbyt szeroka. Owczarek Belgijski nie może przypominać Rottweilera. Wszystkie części ciała muszą tworzyć harmonijną całość. Kłąb wysoko podniesiony, zaledwie pochylony zad, piękny, płynny ruch. Górna linia powinna być prosta, szeroka i mocno umięśniona. Owczarek Belgijski ma być szeroki, muskularny w plecach. Oczywiście osobniki młodsze mają prawo być nieco mniej umięśnione i wyższe w lędźwiach. Zad powinien być zaokrąglony i pochylony w kierunku nasady ogona. Długość zadu (tj. odległość od guza biodrowego do guza kulszowego) warunkuje jego pochylenie i szybkość psa. Im dłuższy jest zad, tym większe ryzyko wystąpienia jego wad, ale równocześnie tym większą prędkość może rozwinąć pies.
Kończyny tylne: Mają być silne, o mocnym kośćcu i umięśnionych, twardych udach. Powinny poruszać się równolegle względem siebie, lecz w praktyce poruszają się nieco zbieżnie, co nie jest wielkim błędem u Owczarków Belgijskich. Ważne jest natomiast, aby w pozycji stojącej kończyny były równoległe. Udo powinno być podobnej długości jak piszczel. Stawy skokowe mało ukątowane - kąt pomiędzy śródstopiem a podudziem wynosi ponad 13o stopni. Śródstopia prostopadłe do ziemi. Piąty palec na tylnych kończynach (tzw. wilczy pazur) jest spotykany u tej rasy i jego obecność nie jest wadą. Można go usunąć w ciągu pierwszych 48 godzin życia szczenięcia.
Ogon: Jest typowy dla rasy, zgodny z opisem we wzorcu. Nie może być skrzywiony lub zwinięty.
Szata: Czarna maska u Tervuerena i Malinois może być mniej lub bardziej rozległa, ale jej obecność jest obowiązkowa. Na części twarzowej nie mogą w żadnym wypadku występować miejsca jaśniejsze niż reszta szaty. Jeśli chodzi o kolor szaty, to cała gamy począwszy od płowego aż do czarnego jest akceptowana. Kwestia uznawania kolorów była przez wiele lat tematem sporów, wzorzec był wiele razy zmieniany. Najwięcej kontrowersji budziło podejście do umaszczenia piaskowego i szarego u Tervuerenów. Są one zapisane w genach u większości Tervuerenów i trudno było z dnia na dzień wyeliminować bez szkody dla rasy (wiele cennych osobników jest właśnie szarych lub piaskowych). Poza tym umaszczenie szare ma wielu zwolenników (Np. we Francji zawsze były i są traktowane na równi z płowymi). Aktualny wzorzec uznaje zarówno ugaszenie płowe jak i szare, choć płowe ma być preferowane. W rzeczywistości obydwa umaszczenia uznaje się jako prawidłowe. Ważna jest obecność czarnego nalotu. Psy mało poczernione wyglądają często bardziej blado w porównaniu z psami o tym samym odcieniu ze słabszym czarnym nalotem, podczas gdy zbytnie poczernienie daje aspekt przesadnie ciemny. Czarny nalot, aby być idealnym, powinien być taki, że gdy gładzimy psa ręką, jego szata pokrywa się jakby sadzą. Czarny nalot może występować bądź jako rozsianie czarnej sierści na futrze płowym, bądź jako obecność sierści "burej",. tzn. płowej od spodu i czarnej na końcu.
Oceniając Tervuereny, trzeba zawsze brać pod uwagę wiek psa. Psy młode mają prawo nie mieć czarnego nalotu. Ilość nalotu zazwyczaj wzrasta wraz z wiekiem psa. Z reguły bardziej obfity nalot występuje u samców niż u suk. U Groenendaeli jedynym uznanym kolorem jest czysta czerń. Jeśli sierść jest miejscami szarawa lub czerwonawa jest to wadą. U wszystkich odmian dopuszcza się białą plamkę na piersi i ślady białego na końcach palców. Obecność białych plam poza piersią jest wykluczone. Również częsta obecność białej sierści w kryzie powinna obniżać ocenę. Tak samo białe plamy obejmujące stopy, wchodzące na śródręcze i śródstopie. Sierść Owczarka Belgijskiego jest złożona z włosa okrywowego i wełniastego podszerstka. U Laekenois sierść okrywowa powinna być szorstka, sucha i twarda. U Malinois - krótka i nie płask, tzn. powinna dobrze okrywać podszerstek i tworzyć warstwę. U odmiany krótkowłosej dopuszcza się obecność lekkich frędzli w wymienionych we wzorcu miejscach i piór z trochę dłuższego włosa na ogonie. Jednak ogólnie sierść Malinois nigdy nie powinna być średnio - długa, zbliżona do Tervuerenów.
U Tervuerenów, jak i u Groenendaeli, sierść musi być dostatecznie długa i obfita, jednak bez przesady. Owczarek Belgijski to nie Collie, więc nie ma ani żabotu ani tak obfitego futra. Charakterystyczny dla Tervuerenów i Groenendaeli jest kołnierz z bardziej obfitego włosa, o dostatecznej długości i zwykle dobrze przylegającego, warstwowego.
Przy ocenie Owczarków Belgijskich pamiętać jednak należy, że szata jest ważna, ale jest, jak mówią znawcy rasy, tylko ozdobą formy.
Ruch: Psy te powinny poruszać się żywo, z zapałem, niezmordowane. Kłus powinien być przemienny; tj. przednia lewa noga stawiana jednocześnie z tylną prawą, podczas gdy przednia prawa jest w pozycji z tyłu z tylną lewą. Gdy pies porusza się kłusem dłużej, może on ulżyć sobie przechodząc w inochód. Nie jest to absolutnie zły sposób poruszania się, ale bardziej rażący i podczas prezentacji trzeba zawsze pomóc psu powrócić do normalnego kroku. Kłus ma być swobodny i posuwisty, krok długi, linia górna tułowia napięta.